و این هم آخرین ویرایش شعری که ازم چهار ماه وقت گرفت...

در خیال وصف او فکر پریشان غرق شد

روشنای خانه ای در نور ایمان غرق شد

مثل یاران شهیدش پر کشید از این دیار

شک ندارم او در آغوش شهیدان غرق شد

گریه از چشمان ما وقتی که باریدن گرفت

ناگهان تابوت دریا زیر باران غرق شد      

مثل یک قطره در اقیانوس مردم پیکرش

عاشقانه روی موج دست هامان غرق شد

می شود پیراهن مشکی او روزی کفن

هر که در عشق به سالار شهیدان غرق شد

باسلام غزلی که قسمت هایی ازش رو به توصیه ی استاد ارجمند، سیدمحمدجواد شرافت تغییر دادم.

در خیال وصف او فکر پریشان غرق شد

روشنای خانه ای در نور ایمان غرق شد

مثل یاران شهیدش پر کشید از این دیار

شک ندارم او در آغوش شهیدان غرق شد

سینه هامان پر غم است و چشم هامان پر ز اشک

سینه اش را صاف کرد و مثل رندان غرق شد

مثل یک قطره در اقیانوس مردم پیکرش

هم به روی دست ها هم سینه هامان غرق شد

پیرهن مشکی خود را می کند روزی کفن

هر که در عشق به سالار شهیدان غرق شد

امروز

قم

مرکز فقهی ائمه ی اطهار

کنگره ی شعر فاطمی

غوغایی در حد بضعة المصطفی

فایل صوتی شعر خوانی استاد ولی الله کلامی، حاج محمود کریمی و سید حمید رضا برقعی موجود هستش

اگه کسی خواست میتونم براش ایمیل کنم

به شوق دیدن رویت به بستر می روم امشب

دلم از تو سرود از تو به جای شعر غم امشب

به سمت تو دلم مایل به پیش تو دلم سائل

به سویت می دوم رویا به دورت هر قدم امشب

قرارم با تو ای رویا هنوزم هست پا بر جا

کنار درب ساعت در خیابان ارم امشب؟

پریده مرغ خواب از سر و هم نام تو از یادم

به شوق دیدن رویت به بستر می روم امشب

امشبی مادر دین در حرمش مهمان است

مکن ای صبح طلوع

عصر فردا بدنش در وطنش پنهان است

مکن ای صبح طلوع

شاعران دعوی حساسیت از خود دارند؛

زود رنجند ولی

در درون چون سنگند.

در جوابش گفتم:

شاعری فکر خزان را می کرد

ناگهان رنگ رخ او شد زرد

سلام به همگی مدتی هست که غزل نمی جوشم اما غزل های قدمیم رو اصلاح می کنم و میزارم.

خوشحال می شم اشکالاتش رو بدونم.

به امید دیدارش

اصلاً نمی دانم چرای دوستت دارم!

من دوستت دارم برای دوستت دارم

با دیدنت عاشق شدم وز آن به بعد گشتی

برکشتی دل ناخدای دوستت دارم

من مبتلا گشتم به دردی که نگردد کاش

گرگ بیابان مبتلای دوستت دارم

هرچند که توخالی است این عشق اما من

پا می نهم در ناکجای دوستت دارم

دأب من سرگشته برگشتن به اول نیست

من می روم تا انتهای دوستت دارم

کمی ها دیده از تولید ملی

دلش رنجیده از تولید ملی

و میجوشد دوباره با پیامش

رگی خشکیده از تولید ملی

برف اسفند را آب می کند

اسفند از حدود منقل سال عبور می کند

بهار می آید

ای کاش تو هم همراه بهار...

سفره ی هفت سینی

درون تُنگ تَنگ سینه ام برپاکرده ام

تانیایی جمعش نمی کنم

نسیم بیابان زلفت را که آشفت،

«عقل و صبرم ببرد و طاقت و هوش»*

تو آنسو بودی

                     و

                          من این سو

نگاهمان را به هم دوخته بودیم

خواستم به تو نزدیک شوم

که قطاری بینمان فاصله انداخت

و من عمریست منتظر دیدن انتهای آن قطار

همان جا ایستاده ام

به این امید که تو هم همانجایی

*وامی از گلستان استاد سخن^*

*سعدی شیراز

                                       قصه مان را به غم و غصه کشیدی به درک

                                            سعی کردم که بمانی و بریدی به درک

                                          گریه کردم تو نفهمیدی و رفتی و چه زود

                                            خبر مرگ دلم را تو شنیدی؛ «به درک»

                                            گفتی و سیل بلاها به سرم جاری شد

                                              و خودت آخر این راه، رسیدی به درک

                                             میوه ی کال غزل بودم و با بی رحمی

                                         زود بر شاخه ی این میوه دمیدی به درک

                                                من که آزاد شدم بی تو به زندانم با

                                           خط مرگی که برایم تو کشیدی به درک

                                             عاقبت می رسد آن روز که با اندوهی

                                           می کشی از ته دل آه شدیدی به درک

دل زنده است تا بسراید صفای عشق

ما شاعریم تا چه بخواهد خدای عشق

چیزی نیافریده خدا که بشر کند

گل های خام را به جز از کیمیای عشق

شرح وصال باید و درد فراق گفت

کی می توان سرود همه ماجرای عشق؟

خوشتر ندیده عالم امکان به گوش خود

از نغمه های قلب حزین و صدای عشق

پروانه سوخت در بغل شمع و شمع هم

می سوخت تا که فاش بگوید بهای عشق

«یاران هزار ساله ره یار سوی یار

یگ گام بیش نیست ولیکن به پای عشق»*

*بیتی از وحشی بافقی

هرچند دلم پر از گناه است ولی...

رنگ دلم از بدی سیاه است ولی...

هر آخر هفته قلب خود می شویم

هرجمعه دو چشم دل به راه است ولی...